Jest taki moment w życiu — często gdzieś po czterdziestce — kiedy pojawia się ciche pragnienie. Chciałbyś robić coś dla siebie. Coś twórczego, co nie jest pracą ani obowiązkiem. Problem w tym, że gdy próbujesz pomyśleć, co konkretnie, w głowie pojawia się pustka.
Kiedy mówimy komuś, że w Iskrze prowadzimy zajęcia ruchowe, najczęściej pojawiają się dwa pytania. Pierwsze: „to coś jak joga?”. Drugie: „ale ja nie umiem tańczyć”. Oba są zupełnie zrozumiałe — i oba mijają się z tym, czym ruch kreatywny naprawdę jest.
„Ja nie mam talentu”. To zdanie słyszymy najczęściej, gdy ktoś dowiaduje się, czym zajmuje się Iskra. Pada szybko, niemal odruchowo — jako uprzejme wyjaśnienie, dlaczego „to akurat nie dla mnie”. I za każdym razem mamy ochotę odpowiedzieć…
Wyobraź sobie taką scenę. Idziesz przez park, a na trawniku grupa dorosłych gra w coś, co wygląda jak zabawa z dzieciństwa — śmieją się, gonią, zupełnie nie przejmując się tym, jak wyglądają. Twoja pierwsza myśl? U większości z nas pojawia się gdzieś z tyłu głowy…
Kiedy myślimy o zabawie, większość z nas widzi dzieci. Plac zabaw, klocki, bieganie po podwórku. Zabawa to coś, co się przerasta — jak rozmiar butów albo wiarę w to, że wszystko jeszcze przed nami. Tak przynajmniej brzmi powszechne przekonanie. Problem w tym, że…
Spróbuj odpowiedzieć od razu, bez zastanowienia. Kiedy ostatni raz robiłeś coś zupełnie bez celu? Nie po to, żeby się zrelaksować i wrócić wydajniejszym do pracy. Nie po to, żeby było zdrowo, rozwojowo albo „dobrze spędzić czas”.
Przejdź do treści
